در تحلیل سیاست‌های مسکن از منظر سلامت، یکی از موضوعات مغفول اما تأثیرگذار، نبود نظارت کافی بر کیفیت مصالح داخلی ساختمانی است. استفاده گسترده از مواد غیراستاندارد و عمدتاً وارداتی، که بدون هیچ نظارت تخصصی از منظر سلامت در بازار موجودند، می‌تواند در بلندمدت سلامت جسمی و روانی ساکنان را تهدید کند. این مسئله به‌ویژه در سکونتگاه‌های کم‌برخوردار که کنترل کیفی سازه‌ها در پایین‌ترین حد ممکن است، نگران‌کننده‌تر می‌باشد

مقاله «تحلیل سیاستی نهادینه‌سازی رویکرد اجتماعی به سلامت در ایران» در مجله «مجله پزشکی جمهوری اسلامی ایران» منتشر شد.

تحلیل سیاست‌های مسکن در ایران از منظر سلامت و عدالت اجتماعی نشان می‌دهد که ترکیبی از سیاست‌های موفق و سیاست‌های نیازمند بازنگری در حال اجرا هستند. اگرچه در برخی حوزه‌ها دستاوردهایی در کاهش شکاف اجتماعی و ارتقای زیست شهری حاصل شده، اما در بسیاری از موارد، نبود تداوم، فقدان رویکرد سلامت‌محور و ضعف در اجرا، باعث تضعیف اثرات مثبت سیاست‌ها شده است.

مقاله «تأثیر ذینفعان بر کاهش کمبود ویتامین آ در کودکان ۱۵ تا ۲۳ ماهه در ایران: تحلیل ذینفعان و شبکه» در مجله «BMC Nutrition» منتشر شد.

مسکن و محله، بستر اصلی زیست اجتماعی افراد هستند و کیفیت فیزیکی و محیطی آن‌ها یکی از مهم‌ترین عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت محسوب می‌شود. شواهد موجود نشان می‌دهد که شرایط نامطلوب در زیرساخت‌های مسکن، طراحی معماری، خدمات شهری، و محیط اطراف، تأثیر مستقیمی بر بروز بیماری‌های مزمن، اختلالات روانی و نابرابری‌های سلامت دارد. در ایران، طی دهه‌های گذشته، سیاست‌های مسکن عمدتاً بر تأمین کمی و کالبدی تمرکز داشته‌اند، در حالی که ابعاد محیطی و سلامت‌محور آن‌ها مغفول مانده است.

مقاله «شناسایی شاخص‌های سلامت باروری برای سیاست‌های جمعیتی در سراسر جهان: یک مرور حیطه ای» در مجله «سلامت باروری» منتشر شد.

در ایران، توان مالی پایین و ناپایداری در دسترسی به مسکن، فشار مضاعفی بر سلامت اقشار کم درآمد وارد کرده است. افزایش اجاره بها، نبود حمایت مالی کافی، و ترس از اخراج یا جابه جایی های مکرر باعث اضطراب مزمن، کاهش کیفیت زندگی، و محدودیت در دسترسی به مراقبت های سلامت و تغذیه مناسب شده است. سیاست های حمایتی موجود کارآمد نبوده و نیازمند بازنگری جدی اند.

بر اساس تحلیل اسناد سیاستی و مصاحبه با ذینقشان، بیشتر سیاست های مسکن در ایران بر کمّیت ساخت و ساز، تامین مالکیت و ضوابط مهندسی تمرکز داشته اند؛ اما ابعاد سلامت جسمی، روانی و اجتماعی به طور نظام مند در این سیاست ها گنجانده نشده است. ضعف در هماهنگی بین وزارت بهداشت و نهادهای مسکن، و نبود الزامات مشخص در حوزه سلامت محور، موجب شده بسیاری از پروژه ها با آسیب های پنهان برای سلامت شهروندان همراه باشند.

مقاله «معرفی سناریوی عملکرد بهینه برای یک مرکز جامع سلامت شهری وابسته به شبکه بهداشت اولیه در ایران» در مجله «ارتباطات کیفیت مراقبت سلامت بین‌الملل» منتشر شد.

آموزش و آگاهی بخشی، یکی از مؤثرترین راهکارها برای پیشگیری و کنترل بیماری های منتقله از پشه آئدس است. گروه های پرخطر مانند زنان باردار، کودکان، ساکنان مناطق مرزی و مهاجران، بیشتر در معرض خطر ابتلا هستند و به آموزش های هدفمند نیاز دارند. استفاده از رسانه های محلی، شبکه های اجتماعی، مدارس، دانشگاه ها و رهبران مذهبی، میتواند تأثیر بالایی در تغییر رفتارهای بهداشتی و کاهش شیوع بیماری داشته باشد.