تقویت ظرفیت فردی و سازمانی برای سیاستگذاری مبتنی بر شواهد در حوزه سلامت در ایران: تلفیقی از شواهد محلی و جهانی
مقاله "تقویت ظرفیت فردی و سازمانی برای سیاستگذاری مبتنی بر شواهد در حوزه سلامت در ایران: تلفیقی از شواهد محلی و جهانی" در مجله "سیاست ها و نظام های پژوهش در سلامت" منتشر شد

عنوان فارسی مطالعه:
تقویت ظرفیت فردی و سازمانی برای سیاستگذاری مبتنی بر شواهد در حوزه سلامت در ایران: تلفیقی از شواهد محلی و جهانی
عنوان انگلیسی مطالعه:
Individual and institutional capacity-building for evidence-informed health policy-making in Iran: a mix of local and global evidence
چکیده
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مقدمه:
ارائه شواهد معتبر به سیاستگذاران یک عامل کلیدی در توسعه سیاستگذاری مبتنی بر شواهد (EIPM) است. این مطالعه با هدف بررسی مداخلات مورد استفاده برای ارتقای دانش و مهارت محققان و سازمانهای تولیدکننده دانش در تولید و ترجمه شواهد به سیاستگذاری و بررسی مداخلات در سطح فردی و سازمانی در سیستم سلامت ایران برای تقویت EIPM انجام شد.
روش شناسی:
مطالعه در دو مرحله اصلی انجام شد: یک مرور نظاممند و یک مطالعه کیفی. اولاً، برای انجام مرور نظاممند، پایگاههای داده PubMed و Scopus جستجو شدند. ارزیابی کیفیت با استفاده از چکلیستهای مؤسسه جوانا بریگز انجام شد. ثانیاً، مصاحبههای نیمهساختار یافته و بررسی اسناد برای جمعآوری دادههای محلی استفاده شد. نمونهگیری هدفمند استفاده شد و تا اشباع داده ادامه یافت. یک رویکرد تحلیل محتوا کیفی برای تحلیل دادهها استفاده شد.
یافته ها:
از مجموع 11514 مقاله بازیابی شده، 18 مقاله برای تحلیل واجد شرایط بودند. بر اساس شواهد جهانی، کارگاههای آموزشی حضوری برای محققان بیشترین مداخله مورد استفاده برای تقویت ظرفیت محققان در زمینه EIPM بود. مخاطبان هدف در تقریباً همه برنامههای آموزشی محققان بودند. راهاندازی جلسات آموزشی مشترک که به توانمندسازی محققان در درک نیازهای سیاستگذاران سلامت کمک کرد، تأثیر قابل توجهی در تقویت EIPM داشت. بر اساس شواهد جمعآوری شده محلی، مداخلات اصلی برای تقویت ظرفیت فردی و سازمانی، برنامهها یا دورههای آموزشی مرتبط با سیستم سلامت، سیاستگذاری و تحلیل سیاست و مدیریت چرخه تحقیق بودند. برای اجرای مداخلات فردی و سازمانی، برنامهریزان و مقامات سیستم سلامت و جامعه نقش کلیدی به عنوان عوامل تسهیلکننده داشتند.
نتیجه گیری:
استفاده از مداخلات مبتنی بر شواهد برای تقویت مراکز تحقیقاتی، مانند آموزش محققان سلامت در زمینه ترجمه دانش و مقابله با موانع سازمانی که میتواند از ترجمه دانش توسط محققان آموزشدیده جلوگیری کند، و همچنین استفاده از مکانیسمها و شبکهها برای تعاملات مؤثر بین سیاستگذاران در سطح کلان و میانی (سازمانی) و مرکز تحقیقات، برای تقویت ظرفیت فردی و سازمانی سازنده خواهد بود. سیستم سلامت نیاز دارد تا ظرفیت استراتژیک خود را برای تسهیل یک فرهنگ آموزشی و آموزشی تقویت کند تا محققان را در تولید شواهد مناسب برای سیاستگذاران ترغیب کند.
ارسال نظر